Venetië, Cannes, Amsterdam. Bugonia maakte in 2025 een opvallende festivalronde en liet overal hetzelfde effect achter: geroezemoes, discussie en een licht ongemakkelijk gevoel dat nog lang na de aftiteling bleef hangen. Yorgos Lanthimos keert met deze film terug naar het heden en doet dat op een manier die zowel vervreemdend als pijnlijk herkenbaar is. De film is een bewerking van de Zuid-Koreaanse cultklassieker Save the Green Planet!, waarvoor Lanthimos en Efthimis Filippou het scenario herschreven. Ondanks die basis ademt alles het onmiskenbare Lanthimos-universum: klinisch, absurd, gitzwart grappig en doordrenkt van melancholie.

Centraal staan Teddy en Don, twee neven die samenleven in een afgelegen, vervallen huis, ver weg van de wereld die hen ooit pijn deed. Jesse Plemons als Teddy is de denker, de leider, de man met het plan. Don volgt, twijfelt, maar klampt zich vast aan de enige constante die hij nog heeft: zijn neef. De obsessie van de twee richt zich op Michelle Fuller, gespeeld door Emma Stone, CEO van een machtig agro- en technologiebedrijf. Michelle spreekt in weloverwogen zinnen over diversiteit, vooruitgang en verantwoordelijkheid, maar achter die corporate taal sluimert iets ongrijpbaars. Volgens Teddy is zij geen mens, maar een wezen van Andromeda, verantwoordelijk voor de bijensterfte en daarmee voor het instorten van de wereldorde. De film maakt van Colony Collapse Disorder meer dan een ecologisch probleem; het wordt een spiegel voor Teddy's eigen geest, een metafoor voor een samenleving die haar koningin achterlaat en langzaam uit elkaar valt.

Naast Stone en Plemons bestaat de cast uit vertrouwde Lanthimos-gezichten en opvallende bijrollen die perfect passen in dit universum van ontregelde mensen en botsende werkelijkheden. De dialogen zijn zorgvuldig opgebouwd, met herhalingen, haperingen en onverwachte humor die langzaam de machtsverhoudingen blootleggen.

De ontvangst van Bugonia is, zoals vaker bij Lanthimos, verdeeld maar intens. Nederlandse en internationale critici prijzen de film om zijn lef, zijn ambiguïteit en vooral het acteerwerk van Stone en Plemons. Voor een eigenzinnige arthousefilm deed Bugonia het opvallend goed in de bioscopen en hij maakt volgende maand kans op 4 Oscars!