The Roses van Jay Roach is een herinterpretatie van The War of the Roses uit 1989, opnieuw gebaseerd op Warren Adlers roman, maar met een toon en tempo die onmiskenbaar van nu zijn. Tony McNamara's scenario is messcherp, vol dialogen die tegelijk geestig en genadeloos zijn, en waarin liefde en wrok vaak in dezelfde zin samenkomen.

De wereldpremière vond plaats op 29 augustus in zowel Londen als Los Angeles, een symbolische keuze voor een film die nadrukkelijk speelt met Britse ironie en Amerikaanse bravoure. Ivy en Theo Rose lijken alles te hebben: succesvolle carrières, kinderen, status en een huwelijk dat aan de buitenkant moeiteloos standhoudt. Maar al vroeg wordt duidelijk hoe broos die façade is. In kleine, terloopse opmerkingen sluipt iets giftigs binnen. Complimenten worden bijtend, humor verandert in munitie. Wanneer Theo's professionele zekerheden afbrokkelen en Ivy's ambities juist vleugels krijgen, kantelt de machtsbalans onherroepelijk.

Olivia Colman en Benedict Cumberbatch dragen de film volledig. Colmans Ivy is intelligent, gedreven en steeds minder bereid zichzelf kleiner te maken om de vrede te bewaren. Haar toon kan warm zijn, maar ook ijskoud, vaak binnen dezelfde scène. Cumberbatch speelt Theo als een man die zijn identiteit heeft vastgeklonken aan succes en erkenning, en die zichtbaar worstelt zodra dat fundament wegvalt. 

Jay Roach vindt een opmerkelijk precieze balans tussen absurdistische humor en rauwe emotie. De film schuwt het grove niet, maar vertrouwt nooit op plat effectbejag. Slapstickmomenten en overdreven escalaties komen voort uit karakter en frustratie, niet uit gemakzucht. Veel recensenten prijzen juist die zeldzame combinatie van volwassen humor en emotionele eerlijkheid. 

The Roses is een komedie over liefde, ambitie, jaloezie en de vraag wat er overblijft wanneer twee mensen die ooit elkaars grootste supporters waren, elkaar langzaam als tegenstander gaan zien.