"Een misdaadfilm die intrigeert en vermaakt, zonder dat Aronofsky zijn signatuur verliest." - VPRO Cinema

In Caught Stealing keert regisseur Darren Aronofsky (Black Swan, The Whale) terug naar de straten van New York, maar dit keer met meer humor dan wanhoop. Wat begint als iets kleins, een barman die op de kat van zijn buurman past, ontspoort in een kettingreactie van misverstanden, criminelen en chaos.

Austin Butler speelt Hank Thompson, een man die er ooit van droomde professioneel honkbal te spelen maar nu vooral probeert zijn hoofd boven water te houden. Hij werkt achter de bar, kijkt trouw elke wedstrijd van zijn team en houdt zich verre van problemen — tot die vanzelf bij hem aankloppen. Butler geeft Hank een geloofwaardige mengeling van koppigheid en paniek; een gewone vent die met elke scène dieper verstrikt raakt in een wereld vol geld, dreiging en vergissingen.

Wanneer Russ, de punker die naast hem woont, vraagt of hij een paar dagen op zijn kat wil passen, lijkt dat geen enkel probleem. Tot Hank bezoek krijgt van een reeks figuren die allemaal iets van hem willen; iets wat hij niet heeft, of niet begrijpt. Gangsters, corrupte agenten, gewapende broers; iedereen lijkt te denken dat hij de sleutel is tot iets groots.

Aronofsky houdt het tempo hoog. De film schakelt tussen achtervolgingen, ondervragingen en absurde ontmoetingen, maar blijft verrassend luchtig. De zwarte humor is overal: in de dialogen, in de manier waarop Hank steeds net te laat reageert, in de kat die onbewust de motor van het verhaal wordt. De stijl is over the top, maar strak geregisseerd. New York oogt smerig en kleurrijk tegelijk, vol knipperende neon en chaotische energie.

Critici prezen vooral de energie en het vakmanschap waarmee Aronofsky het misdaadgenre benadert. De film werd omschreven als zijn meest toegankelijke werk tot nu toe; strak, geestig en visueel inventief. Butler kreeg lof voor zijn natuurlijke spel en zijn timing. Caught Stealing is geen klassieke thriller, maar een misdaadkomedie die balanceert tussen ernst en absurdisme. Het is een film waarin zelfs de meest ellendige situaties een wrange glimlach oproepen. Aronofsky bewijst dat stijl en plezier prima samengaan zonder dat zijn film zijn ziel verliest, een vrolijke chaos met een verrassend kloppend hart!