"Je hoeft alleen maar iemand van dichtbij in de gaten houden. Er komt een moment dat hij in een crimineel zal veranderen." - Agent Zheng 
"Onze privacy zijn we al lang kwijt." - Yeo Siew Hua 

Twee zinnen die blijven nazinderen. De eerste uit de mond van een fictieve politieagent, de tweede van de regisseur zelf. Samen vatten ze de essentie van Stranger Eyes - een ijzingwekkende, hypnotiserende film over wat er gebeurt wanneer het kijken zelf een misdaad wordt. 

De Singaporese filmmaker Yeo Siew Hua, eerder bekroond met A Land Imagined, kiest deze keer voor een sobere maar indringende toon. Zijn film, die in wereldpremière ging tijdens het filmfestival van Venetië - als eerste Singaporese inzending ooit in de hoofdcompetitie voor de Gouden Leeuw - oogst sindsdien wereldwijd lof. Stranger Eyes is een thriller over verlies, maar ook over blik, macht en identiteit. In een stad waar elke hoek door camera's wordt bewaakt, verdwijnt de tweejarige Bo zonder een spoor. Haar ouders, Peiying en Junyang, zoeken naar houvast. Wat volgt, is geen zoektocht naar een dader alleen, maar naar wat er overblijft van een gezin dat zichzelf verliest onder het alziende oog. 

Onder hun deur verschijnen mysterieuze dvd's - een anachronisme in een digitale wereld - waarop beelden staan van hun eigen leven: boodschappen, ruzies, tederheden. Alles wat privé was, is publiek geworden. Agent Zheng, koel en beheerst, installeert bewakingscamera's rond hun huis, zogenaamd om bescherming te bieden. Maar met elke nieuwe lens verdwijnt er een stukje vrijheid. De blik van buitenaf verplaatst zich naar binnen. 

Yeo Siew Hua verweeft dit voyeuristische element met een scherpe reflectie op relaties en moderne isolatie. De cinematografie van Hideho Urata is fenomenaal in zijn subtiliteit. De camera observeert eerder dan dat hij registreert, alsof hij zelf onderdeel is van het surveillancesysteem dat hij bekritiseert. Reflecties in ramen, silhouetten achter gordijnen, en vertraagde bewegingen creëren een constante spanning. De montage van Jean-Christophe Bouzy houdt het ritme strak maar nooit geforceerd; de stilte is even veelzeggend als het geluid. De spaarzame score van Thomas Foguenne fluistert meer dan hij begeleidt, en maakt de stilte dreigender dan elk schot of schreeuw. 

De productie, een coproductie tussen Singapore, Taiwan, Frankrijk en de Verenigde Staten met een budget van $400.000, gebruikt zijn beperkingen als kracht. De film voelt tastbaar, rauw, en tegelijk poëtisch. Geen overdaad aan special effects, maar een spel van licht, schaduw en geluid dat je ongemerkt meesleept. 

De ontvangst wereldwijd is lovend: 85% op Rotten Tomatoes en een groeiende groep kijkers die de film beschrijft als "intrigerend" en "onvergetelijk". Variety prees het scenario om zijn intelligentie en de Filmkrant om zijn "meedogenloze, visueel inventieve blik op moderne angst". 

Yeo Siew Hua noemde zijn film zelf "een nieuwe variant op Rear Window voor het digitale tijdperk." En dat klopt: Stranger Eyes is geen thriller die je bij de lurven grijpt, maar een film die langzaam onder je huid kruipt. Yeo Siew Hua toont hoe kwetsbaar intimiteit is geworden in een wereld vol schermen en sensoren. Zijn film observeert in plaats van te oordelen, registreert in plaats van te verklaren. Het is een verhaal dat blijft hangen - niet door spektakel, maar door de stille vraag die het achterlaat: wie kijkt er eigenlijk? 

Ga kijken. Maar onthoud: ook jij wordt bekeken.