Een ontroerend en humoristisch portret van twee broers die elkaar vinden dankzij muziek, ondanks de chaos van het leven. Wat begint met een medische noodsituatie, eindigt in een subtiel duet tussen bloedband en koperblaasinstrument. Thibaut Desormeaux (Benjamin Lavernhe), een briljante maar afstandelijke dirigent, zakt tijdens een repetitie ineen. Leukemie. Wanneer zijn zus geen geschikte donor blijkt, volgt de mededeling die alles verandert: ze zijn geen familie. Een DNA-test onthult dat Thibaut geadopteerd is. Zijn biologische broer blijkt Jimmy Lecocq (Pierre Lottin) te zijn, een koppige, eigenzinnige trombonist die werkt in een kantine en speelt in een volksharmonie in Noord-Frankrijk. Twee werelden, twee mannen, één akkoord dat ze bindt.
Courcol, die eerder Un Triomphe maakte, vindt weer een ijzersterke cast, Lavernhe weet onder het glacé van professionaliteit steeds meer barstjes te tonen. Lottin daarentegen straalt in zijn ongefilterde kwetsbaarheid. De chemie tussen hen ontwikkelt zich stapsgewijs - geloofwaardig, ontroerend en soms ronduit grappig. De momenten waarop Thibaut de amateurharmonie probeert te leiden zijn hilarisch en pijnlijk tegelijk, maar vooral ontwapenend.
De muziek speelt vanzelfsprekend een sleutelrol. De soundtrack is zorgvuldig gekozen en vormt de emotionele ruggengraat van de film. Een klein geschenk - een oude plaat - zegt soms meer dan een toespraak. En dan is er natuurlijk de fanfare zelf: geen perfect geluid, maar wel oprechte inzet, en daar draait het precies om.
De thematiek is breed en gelaagd: afkomst, identiteit, tweede kansen, het falen van het zorgsysteem, en de teloorgang van kleine gemeenschappen. Maar En Fanfare verliest zich nooit in drama. Courcol houdt het luchtig zonder oppervlakkig te worden, en weet humor te vinden in de rafelranden van het leven.
De film ging in première op het Festival van Cannes en werd daar enthousiast ontvangen. Niet lang daarna werd het een onverwachte hit in Frankrijk met meer dan 2,5 miljoen bioscoopbezoekers. En terecht: dit is een film die je voelt, niet alleen ziet. Geen grote gebaren, wel diepe
Muziek overstijgt muren en grenzen, zowel zichtbare als onzichtbare. Met een instrument kun je onuitgesproken gevoelens vertalen en uitdrukken, zei regisseur Emmanuel Courcol. Met En Fanfare bewijst hij precies dat. Geen kleffe verzoeningsfilm, geen gemakkelijke moraal, maar een ode aan verbinding in de zuiverste vorm: dissonant en vol gevoel.
Kijk En FanfareActueel
-
Vaiana
Door Sybren, 2026-11-09
FilmblogTien jaar na het succes van de Disney-animatiefilm keert Vaiana terug in een kleurrijke live-actionversie vol Polynesische cultuur, muziek en avontuur. Nieuwkomer Catherine Laga'aia schittert als Vaiana, terwijl Dwayne Johnson opnieuw de charismatische halfgod Maui speelt. Wanneer haar eiland... Lees meer
-
Spider-Man: Brand New Day
Door Sybren, 2026-11-02
FilmblogVier jaar na Spider-Man: No Way Home begint Peter Parker aan een nieuw hoofdstuk, waarin niemand zich hem nog herinnert en hij er helemaal alleen voor staat. Tom Holland keert terug als Spider-Man en krijgt het flink voor zijn kiezen wanneer zijn krachten veranderen en zijn persoonlijke leven... Lees meer
-
PFL Dubai live kijken: Nemkov vs. Bilostenniy
Door Sybren, 2026-11-01
FilmblogOp zaterdag 14 november kijk je live naar PFL Dubai: Nemkov vs. Bilostenniy via meJane. Vanuit de Coca-Cola Arena in Dubai verdedigt Vadim Nemkov zijn PFL-wereldtitel in het zwaargewicht tegen Sergei Bilostenniy, en vecht de ongeslagen Belg Patrick Habirora in het co-hoofdgevecht. Voorprogramma... Lees meer
