Tuner

New York is nooit stil. Voor Niki Wright is dat geen metafoor, maar een dagelijks probleem. Zijn uitzonderlijk scherpe gehoor, ooit zijn grootste muzikale troef, is door hyperacusis veranderd in een bron van pijn. Geluiden komen harder en intenser binnen dan bij anderen, waardoor hij vrijwel voortdurend gehoorbescherming draagt. Tegelijkertijd maakt juist datzelfde gehoor hem tot een uitzonderlijk goede pianostemmer. In Tuner, het speelfilmdebuut van Daniel Roher, draait alles om luisteren: naar muziek, naar machines en naar andere mensen.

Leo Woodall speelt Niki als iemand die voortdurend probeert controle te houden over een wereld die voor hem luider en intenser is dan voor de meeste mensen. Ooit droomde hij van een carrière als pianist, maar zijn aandoening maakte dat onmogelijk. Nu werkt hij samen met Harry Horowitz (Dustin Hoffman), een oudere pianostemmer die veel meer voor hem betekent dan alleen een werkgever. 

Zijn bijzondere gehoor blijkt ondertussen ook buiten de muziek van waarde. Niki kan de subtiele geluiden van kluizen onderscheiden en daardoor mechanismen openen die voor anderen ondoordringbaar zijn. Wat begint als een opmerkelijke vaardigheid brengt hem in een wereld waarin zijn talent voor criminele doeleinden wordt ingezet. Ondertussen ontmoet hij Ruthie, een ambitieuze componiste en pianiste, gespeeld door Havana Rose Liu. Hun gedeelde liefde voor muziek zorgt voor een tweede verbinding in Niki's leven, maar ook voor nieuwe spanningen.

De grootste kracht van Tuner ligt in de manier waarop geluid wordt ingezet. Geluidsontwerper Johnnie Burn, bekend van The Zone of Interest, maakt van alledaagse geluiden iets tastbaars. Verkeer, stemmen, voetstappen, mechanische klikken en het aanslaan van een pianotoets krijgen allemaal een andere betekenis wanneer je de wereld door Niki's oren ervaart. De film laat je daardoor niet alleen begrijpen hoe zijn hyperacusis werkt, maar probeert je die ervaring ook te laten voelen.

De cast draagt die verschillende lagen overtuigend. Woodall geeft Niki een ingetogen kwetsbaarheid, Hoffman zorgt voor warmte en humor en Liu geeft Ruthie een duidelijke eigen ambitie. De score van Will Bates ondersteunt ondertussen de emoties zonder het zorgvuldig opgebouwde geluidsontwerp te overschaduwen.

Tuner beleefde zijn wereldpremière op het Telluride Film Festival en werd daarna onder meer vertoond op het Toronto International Film Festival. De film werd positief ontvangen, met veel waardering voor de combinatie van romantiek, misdaad, muziek en geluid en voor het spel van Woodall en Hoffman.

Uiteindelijk is Tuner vooral een film over luisteren. Niki kan de kleinste verschillen in klank herkennen, maar ontdekt dat mensen zich niet zo eenvoudig laten stemmen als een piano.