Normal

Normal. Een klein, besneeuwd stadje in Minnesota waar iedereen elkaar kent, waar het beste gehaktbrood van de staat wordt geserveerd en waar de inwoners opvallend veel waarde hechten aan hun gemeenschap. Op papier klinkt het als de ideale plek voor voormalig rechercheur Ulysses (Bob Odenkirk), die er tijdelijk als sheriff aan de slag gaat. Hij wil vooral rust, acht weken zijn werk doen en daarna weer vertrekken. Tegen zijn vrouw Penny, van wie hij tijdelijk afstand heeft genomen, zegt hij dan ook: "Mijn doel is om deze stad achter te laten zoals ik hem aantrof." Maar al snel blijkt dat Normal allesbehalve normaal is.

Ben Wheatley, de Britse regisseur van onder andere Free Fire, High-Rise en Meg 2: The Trench, maakt van Normal een heerlijk eigenzinnige mix van neo-western, misdaadfilm, actiekomedie en mysterie. Het scenario is van Derek Kolstad, bekend als schrijver van de John Wick-reeks en Nobody, op basis van een verhaal dat hij samen met Odenkirk ontwikkelde. Wheatley omschreef het concept als een "inverted High Noon": niet de sheriff die zijn stad tegen indringers moet beschermen, maar een sheriff die uiteindelijk tegenover zijn eigen stad komt te staan.

Ulysses arriveert in Normal na de dood van sheriff Gunderson en krijgt meteen het gevoel dat er iets niet helemaal klopt. De stad is half verlaten, maar de andere helft lijkt het opvallend goed voor elkaar te hebben. Tegelijkertijd krijgt Ulysses te horen dat een tijdelijke sheriff zich vooral nergens mee moet bemoeien.

Die ogenschijnlijk vriendelijke gemeenschap is een van de leukste onderdelen van Normal. Iedereen heeft zijn eigenaardigheden. Er wordt serieus gesproken over gehaktbrood, motorjacks, een mysterieuze eland en zelfs de vraag of een jas wel of niet te veel lawaai maakt. De bewoners lijken elkaar te helpen en burgemeester Kibner (Henry Winkler) benadrukt voortdurend hoe belangrijk de gemeenschap is. Maar onder die gemoedelijkheid zit een veel donkerder soort loyaliteit. "Hier is het altijd één voor allen," krijgt Ulysses te horen. En hoe verder hij kijkt, hoe meer hij beseft dat die saamhorigheid misschien ook een prijs heeft.

Bob Odenkirk is fantastisch als Ulysses. Hij speelt hem niet als een onoverwinnelijke actieheld, maar als een vermoeide man die zijn verleden met zich meedraagt. Ulysses raakt steeds verder verstrikt in een web van geheimen, corruptie, geweld en loyaliteiten die veel verder reiken dan het stadje zelf. Wheatley gebruikt die misdaadlaag vooral om zijn grotere thema bloot te leggen: hoe ver gaan mensen om hun gemeenschap, hun vrienden en hun gezamenlijke geheimen te beschermen?

En zodra de rust definitief voorbij is, gaat Normal volledig los. Wheatley laat de film veranderen in een over-the-top actiespektakel vol vuurgevechten, explosies en heerlijk absurd geweld. De combinatie van droge humor en plotselinge uitbarstingen van geweld doet regelmatig denken aan Fargo en Hot Fuzz, terwijl Wheatleys eigen Free Fire duidelijk als geestverwant aanwezig is. De actie voelt bovendien niet als een simpele showcase voor een onkwetsbare held. Odenkirk wilde juist dat Ulysses kwetsbaar bleef: zelfs echte valpartijen van de acteur zijn in de film terechtgekomen, omdat ze precies pasten bij een held die ook moe wordt, pijn heeft en fouten maakt.

Naast Odenkirk, Headey en Winkler bestaat de cast onder meer uit Reena Jolly als Lori, Ryan Allen als deputy Blaine, Billy MacLellan als deputy Mike, Brendan Fletcher als Keith en Peter Shinkoda als Joe. Vooral Henry Winkler is een heerlijke keuze als burgemeester Kibner. Zijn vriendelijke uitstraling staat haaks op de steeds duisterder wordende werkelijkheid van Normal, precies het soort tegenstelling waar de film zijn zwarte humor uit haalt.

Critici waarderen vooral Odenkirks combinatie van kwetsbaarheid en actieheldenkwaliteiten en Wheatleys vermogen om zwarte humor, geweld en genre-elementen te combineren!