De wereld van de mixed martial arts vormt het rauwe decor van The Smashing Machine, waarin regisseur Benny Safdie opnieuw kiest voor intensiteit boven heroïek. Na eerdere samenwerkingen met zijn broer Josh bij films als Uncut Gems en Good Time richt hij zich nu solo op een waargebeurd sportverhaal, gebaseerd op de carrière van MMA-pionier Mark Kerr in de late jaren negentig. De film werd bij zijn festivalpremière direct gezien als een van de meest indringende sportdrama's van de afgelopen jaren, mede door de compromisloze toon en het fysieke spel van hoofdrolspeler Dwayne Johnson, die hier een van de meest kwetsbare rollen uit zijn carrière neerzet.

Vanaf het begin wordt duidelijk hoe uitzonderlijk Kerrs positie binnen de sport is. Als voormalig NCAA-worstelkampioen stapt hij de wereld van de vroege UFC binnen met een zelfvertrouwen dat grenst aan onkwetsbaarheid. Tijdens interviews benadrukt hij dat verlies voor hem bijna een abstract begrip is: "Ik probeer zulke gedachten niet toe te laten... Ik heb nog nooit verloren." Buiten de ring ontstaat een ander soort spanning, in de relatie met zijn partner Dawn, gespeeld door Emily Blunt.

De film toont daarnaast de unieke cultuur van de vroege MMA-jaren, waarin vechters nog pioniers waren en financiële zekerheid verre van vanzelfsprekend was. Trainers, vrienden en rivalen lopen door elkaar heen, met Mark Coleman als een belangrijke aanwezigheid in Kerrs leven. De soundtrack van Nala Sinephro versterkt de innerlijke onrust met pulserende elektronische klanken die soms abrupt wegvallen, alsof ook de mentale stabiliteit van de hoofdpersoon elk moment kan breken. Visueel kiest Safdie voor een bijna documentaireachtige benadering: zweterige trainingsruimtes, claustrofobische kleedkamers en arena's vol schreeuwende fans die samen een zintuiglijke ervaring vormen.

Wat deze film onderscheidt van traditionele sportbiografieën is dat winnen niet centraal staat. Het gaat om controle, identiteit en de prijs van obsessie. Kerr beschrijft zelf de aantrekkingskracht van het vechten als een roes die nergens mee te vergelijken is: veertigduizend mensen die je naam roepen, twee mannen tegenover elkaar, pure strijd. Die verslaving aan adrenaline loopt parallel aan zijn worsteling met pijnstillers, waardoor de grenzen tussen fysieke en mentale afhankelijkheid vervagen.

Zonder in details te treden over de latere gebeurtenissen blijft vooral het portret hangen van een man die tegelijk krachtig en breekbaar is. Iemand die in de kooi volledige helderheid ervaart, maar daarbuiten de controle verliest. Daarmee wordt The Smashing Machine minder een sportfilm en meer een studie naar identiteit onder extreme druk. De bijzondere transformatie van Dwayne Johnson werd beloond met een welverdiende Oscarnominatie voor Beste Make-up en Haar!