Frédéric Pierrot

Furcy, né libre is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat begint in 1817 op het eiland Bourbon (het huidige La Réunion), midden in het Franse koloniale slavensysteem. Na de dood van zijn moeder ontdekt Furcy, een tot slaaf gemaakte man, in haar persoonlijke bezittingen een document dat zijn leven volledig op zijn kop zet: een mogelijke akte van vrijlating. Dit document suggereert dat hij, juridisch gezien, nooit als slaaf had mogen worden beschouwd. Voor het eerst ontstaat het idee dat hij niet eigendom is, maar een vrij man. Deze ontdekking markeert het begin van een uitzonderlijke en gevaarlijke strijd. Met de hulp van Gilbert Boucher, een jonge en idealistische procureur met abolitionistische overtuigingen, besluit Furcy zijn rechten op te eisen. Niet via vlucht of geweld, maar via het rechtssysteem zelf. Wat volgt is een strijd die zich uitstrekt over bijna dertig jaar. Furcy wordt geconfronteerd met de volle macht van het koloniale systeem: hij wordt opgesloten, onderdrukt en uiteindelijk verbannen naar het eiland Mauritius, ver weg van zijn thuis en zijn strijd. Toch weigert hij op te geven. Zijn zaak groeit uit tot een uitzonderlijk juridisch gevecht dat meerdere rechtbanken, generaties juristen en politieke spanningen doorkruist. Terwijl de koloniale economie draait op slavernij en de belangen van plantage-eigenaren groot zijn, wordt Furcy steeds meer een symbool van een ongemakkelijke waarheid: dat het rechtssysteem zichzelf kan tegenspreken. Zijn strijd bereikt uiteindelijk Parijs, waar hij in 1846 verschijnt voor de Cour Royale de Cassation. Daar, in het hart van de Franse wetgeving, wordt zijn lot opnieuw beoordeeld.

De zestienjarige vroegrijpe Suzanne verveelt zich in het gezelschap van haar eigen generatie en is als gevolg hiervan vaak in haar eigen gedachten verzonken. Op een dag ontmoet ze de oudere acteur Raphaël in wie ze een zielsverwant vindt. Ook hij voelt zich ongelukkig met zijn omgeving.

Tien jaar zijn verstreken sinds de Spaanse Elena haar destijds zesjarige zoon Iván voor het laatst sprak. Sindsdien woont Elena op de plek waar Iván toen was, aan de Franse Atlantische kust, vlakbij de grens met Spanje. Ze kijkt eindelijk weer vooruit, maar wordt tegelijkertijd het verleden ingetrokken als ze de Franse tiener Jean tegenkomt die haar in zijn voorkomen sterk doet denken aan haar zoon.

Bruno en Malik leiden jongeren uit moeilijke buurten op tot begeleiders van kinderen met autisme.