The Foul King

Soms verschijnt er een film die tegelijkertijd hilarisch, ontroerend en verrassend herkenbaar is. The Foul King uit 2000 is zo'n film. Regisseur Kim Jee-woon, die twee jaar eerder indruk maakte met The Quiet Family, leverde met zijn tweede speelfilm een van de meest geliefde Zuid-Koreaanse films van het begin van deze eeuw af. De film groeide uit tot de vierde grootste bioscoophit van Zuid-Korea in 2000, trok meer dan 800.000 bezoekers in Seoel en won later de publieksprijs op het Far East Film Festival in Udine. Nog belangrijker: het was de film waarmee Song Kang-ho voor het eerst liet zien waarom hij zou uitgroeien tot een van de grootste acteurs van zijn generatie.

Im Dae-ho (Song Kang-ho) werkt bij een bank en behoort niet bepaald tot de sterren van het kantoor. Zijn dagen worden gevuld met evaluaties, prestatielijsten en vernederingen. Zijn baas maakt hem duidelijk hoe de wereld volgens hem werkt: "Het is hier een jungle. Als je zwak bent, ga je dood." Dae-ho lijkt overal vast te zitten. Op het werk, thuis en zelfs letterlijk wanneer hij regelmatig in een pijnlijke nekklem terechtkomt. Die nekklem wordt bijna een symbool voor zijn leven; een bestaan waarin anderen voortdurend de controle lijken te hebben.

Wanneer hij op zoek gaat naar een manier om zich te verdedigen, komt hij terecht bij een vervallen worstelschool. Daar ontmoet hij een kleurrijke groep excentrieke trainers en worstelaars die leven voor de ring. Wat begint als een poging om uit een nekklem te ontsnappen, groeit uit tot iets veel groters. Dae-ho ontdekt een alter ego: The Foul King. Geen traditionele held, geen gespierde kampioen, maar een worstelaar die juist excelleert in valsspelen, listigheid en onverwachte trucs.

Kim Jee-woon gebruikt professioneel worstelen als veel meer dan sport. De ring wordt een spiegel van het dagelijkse leven. Terwijl Dae-ho overdag wordt afgerekend op targets, beoordelingen en hiërarchie, ontdekt hij 's avonds een wereld waarin karakter belangrijker is dan status. Zijn coach leert hem een opmerkelijke levensles: "Alles kan, want alles is een techniek." Zelfs valsspelen krijgt daardoor een bijna filosofische betekenis. Niet omdat het goed is, maar omdat Dae-ho eindelijk leert zijn eigen regels te maken.

De film zit vol heerlijke komische momenten. Dae-ho's obsessie met ontsnappingstechnieken, zijn serieuze training met houten vorken, poedertrucs en worstelmaskers, zijn bewondering voor de legendarische Ultra Tiger Mask en zijn vaak stuntelige pogingen om een geloofwaardige slechterik te worden zorgen voor een constante glimlach. Toch maakt Kim Jee-woon nooit een karikatuur van zijn hoofdpersonage. Achter alle slapstick schuilt een oprechte zoektocht naar waardigheid en zelfrespect.

Song Kang-ho schittert in iedere scène. Zijn timing is fenomenaal. Het ene moment is hij een wandelende ramp die nauwelijks een gesprek durft te voeren, het volgende moment vult hij de ring met een aanwezigheid die veel groter is dan hijzelf. De fysieke komedie doet regelmatig denken aan grootheden als Buster Keaton, terwijl hij tegelijkertijd een enorme emotionele kwetsbaarheid toont. Het is precies die combinatie die Dae-ho zo onvergetelijk maakt.

Wat The Foul King meer dan vijfentwintig jaar later nog steeds zo sterk maakt, is de tijdloze thematiek. De film gaat over prestatiedruk, kantoorpolitiek, onzekerheid en de behoefte om gezien te worden. Over de maskers die mensen dragen op hun werk, thuis en in het dagelijks leven. Een ontroerende underdogfilm, een heerlijke sportkomedie en een van de mooiste vroege prestaties van Song Kang-ho. The Foul King blijft een verborgen parel uit de Koreaanse filmrenaissance en bewijst dat zelfs de meest onwaarschijnlijke helden hun moment kunnen krijgen. Soms met een worstelmasker op, een houten vork in de hand en eindelijk genoeg zelfvertrouwen om terug te vechten.