Marty Supreme

Het New York Film Festival stond volledig op scherp tijdens de wereldpremière van Marty Supreme, de langverwachte nieuwe film van Josh Safdie. Een film die zich afspeelt in het New York van de jaren vijftig, maar tegelijk voelt alsof meerdere filmdecennia op elkaar botsen. Jazzclubs, biljartzalen, louche hotels, sigarettenrook, overvolle straten en personages die voortdurend bewegen alsof stilstand gevaarlijk is. Safdie, bekend van Uncut Gems en Good Time, levert met Marty Supreme misschien wel zijn meest ambitieuze film af. Geen traditionele sportfilm, geen brave biopic, maar een explosieve karakterstudie over ambitie, grootheidswaan, ego en overleven.

Timothée Chalamet speelt Marty Mauser, een jonge tafeltennisspeler en schoenenverkoper uit de Lower East Side die zichzelf allang als toekomstige wereldster ziet. Marty leeft van bluf, verkoopt dromen alsof ze al werkelijkheid zijn en weigert zich neer te leggen bij een normaal bestaan. Niemand neemt hem serieus, maar Marty weigert te buigen. Hij praat zich overal naar binnen, manipuleert situaties alsof het instinct is en behandelt iedere kans als zijn laatste mogelijkheid om beroemd te worden.

Vanaf de eerste minuten voel je hoe nerveus en opgefokt deze film is. Marty bedreigt zijn eigen oom Lloyd om geld los te krijgen voor een reis naar Londen, belandt voortdurend in ruzies en ziet zelfs in een simpele tafeltenniswedstrijd een strijd op leven en dood. Toch blijft hij vreemd genoeg fascinerend. Chalamet speelt hem als een wandelende adrenalinebom: charmant, irritant, grappig, roekeloos en diep onzeker tegelijk. Een rol die hem terecht een Oscar nominatie, Golden Globe en Critics' Choice Award opleverde.

De tafeltennisscènes zijn waanzinnig gefilmd. Safdie behandelt pingpong alsof het boksen is: snel, agressief en intens. De rally's voelen als psychologische gevechten waarin ego's botsen harder dan de balletjes zelf. Vooral tijdens Marty's wedstrijden in Londen hangt er voortdurend spanning in de lucht. Je voelt het zweet, de stress en de obsessie bijna letterlijk door het scherm heen komen.

Visueel is Marty Supreme een absoluut spektakel. Cinematograaf Darius Khondji draaide op 35mm-film en geeft New York een korrelige, levendige uitstraling die tegelijk nostalgisch en hypermodern aanvoelt. Jack Fisk's production design maakt de wereld tastbaar; iedere straat, winkel en hotellobby ademt jaren vijftig-Amerika. Safdie filmt alles met nerveuze close-ups, snelle zooms en lange hectische scènes waardoor je volledig vast komt te zitten in Marty's hoofd.

De soundtrack van Daniel Lopatin is minstens zo opvallend. Experimentele synths botsen met onverwachte jaren '80 tracks van onder andere Tears for Fears en Public Image Ltd. Het klinkt vreemd voor een film die zich afspeelt in 1952, maar precies daardoor werkt het zo goed. De muziek voelt tijdloos, nerveus en vervreemdend, net als Marty zelf.

De cast is fantastisch samengesteld. Naast Chalamet, Paltrow en Odessa A'zion zie je onder andere Tyler, The Creator als Marty's sidekick Wally en Kevin O'Leary als de ijskoude zakenman Milton Rockwell. Iedereen draagt bij aan de rauwe, chaotische energie waar Safdie zo goed in is.

Na de première groeide Marty Supreme razendsnel uit tot een van de meest besproken films van 2025. De film werd door zowel het American Film Institute als de National Board of Review uitgeroepen tot een van de beste films van het jaar en sleepte negen Oscarnominaties binnen. Wereldwijd bracht de film inmiddels al meer dan 191 miljoen dollar op en werd het zelfs A24's grootste box-office succes ooit.

Marty Supreme is groot, nerveus, grappig, ongemakkelijk en volledig compromisloos. Een film over mensen die koste wat kost gezien willen worden. Over winnen, verliezen, bluffen en blijven dromen terwijl de wereld je allang heeft opgegeven.