Finding Emily

'Verliefdheid is een tijdelijke staat van psychose.' Alicia MacDonald opent Finding Emily met deze citaat van Sigmund Freud, en eigenlijk vat die ene zin meteen de energie van de film samen. Scherp, geestig, chaotisch en verrassend warm: deze Britse romantische komedie kijkt met een moderne blik naar verliefdheid, obsessie en de vraag waar de grens ligt tussen een romantisch gebaar en iets wat behoorlijk ongemakkelijk kan worden. MacDonald maakt met Finding Emily haar speelfilmdebuut bij Working Title, de productiemaatschappij achter klassiekers als Notting Hill, Love Actually en Bridget Jones's Diary. Het resultaat is een romcom die vertrouwde ingrediënten combineert met de eigentijdse wereld van sociale media, groepsapps en online verontwaardiging.

Centraal staat Owen (Spike Fearn), een jonge muzikant die als geluidstechnicus aan een universiteit werkt. Muziek is duidelijk zijn grote passie, maar na een moeilijke periode heeft hij zijn band achter zich gelaten en probeert hij vooral zijn hoofd boven water te houden. Tijdens een avond in een studentenbar ontmoet hij Emily. Ze hebben meteen een klik, maar wanneer ze haar telefoonnummer in zijn mobiel zet, ontbreekt er één cijfer. Een klein foutje, zou je denken. Voor Owen voelt het echter alsof hij het meisje van zijn dromen heeft ontmoet en haar vervolgens direct weer is kwijtgeraakt. En dus besluit hij haar te vinden.

Dat blijkt nog niet zo eenvoudig wanneer je alleen een voornaam hebt. Na wat omzwervingen en hulp van medestudenten komt Owen terecht bij een andere Emily: Emily Raine (Angourie Rice), een ambitieuze psychologiestudente die zich bezighoudt met hechting, verliefdheid en zelfsabotage. Ze ziet in Owen aanvankelijk vooral een interessante casestudy voor haar onderzoek. Haar theorie is dat verliefdheid mensen tot irrationele en soms zelfs destructieve keuzes kan brengen. Owen is voor haar dan ook bijna te mooi om waar te zijn als onderzoeksobject.

Tegelijkertijd blijkt Emily minder afstandelijk dan ze graag zou willen toegeven. Ze is niet zomaar bereid Owen te helpen: achter haar academische ambitie zitten ook persoonlijke onzekerheden en de druk van haar studie. Haar beurs en verblijfsstatus staan op het spel en ze heeft een belangrijke promotieplek voor ogen. Owen kan haar onderzoek dus precies dat geven waar ze naar op zoek is: een levend voorbeeld van iemand die zich volledig door verliefdheid laat leiden.

En dan zijn er nog de 318 Emily's die aan de universiteit studeren. Wanneer Emily Raine Owen helpt om ze allemaal te bereiken, ontstaat een kettingreactie die niemand had kunnen voorzien. Owen wil simpelweg de juiste Emily vinden, maar door een ongelukkige mailactie komen alle 318 namen met elkaar in contact. Vanaf dat moment groeit zijn zoektocht uit tot campusnieuws. Is Owen een hopeloze romanticus die weigert op te geven, of gaat hij over een grens? De film maakt daar geen eenvoudige zwart-witkwestie van. Studenten, sociale media en podcasts geven allemaal hun eigen interpretatie aan de gebeurtenissen, waardoor Owen al snel een online personage wordt in plaats van gewoon een jongen die iemand probeert terug te vinden.

Juist daar is Finding Emily op zijn grappigst. De campus verandert in een miniatuurversie van onze online maatschappij, waarin een verhaal binnen enkele minuten kan ontsporen en iedereen een mening heeft. Owen wordt achtereenvolgens neergezet als romanticus, creep, "e-mailgast" en zelfs als een soort criminele Ed Sheeran. De film maakt daar luchtige satire van, maar begrijpt tegelijkertijd dat er achter die grappen serieuze vragen zitten over privacy, veiligheid en de manier waarop mensen online worden veroordeeld.

Spike Fearn en Angourie Rice vormen daarbij een prettig onvoorspelbaar duo. Fearn geeft Owen iets aandoenlijks zonder hem tot een klassieke romantische held te maken. Hij is onzeker, impulsief en soms hopeloos onhandig, maar zijn liefde voor muziek en zijn oprechtheid maken duidelijk waarom hij blijft proberen. Rice geeft Emily juist een scherpe intelligentie en een flinke dosis zelfbescherming.

De film speelt zich af in Manchester en gebruikt de stad niet alleen als achtergrond, maar als belangrijk onderdeel van zijn identiteit. De universiteitsomgeving, studentenbars, cafés en muzieklocaties geven de film een levendige Britse sfeer. Ook de soundtrack is een liefdevolle verwijzing naar de muzikale geschiedenis van de stad, met onder meer New Order, The Durutti Column, Black Grape, W.H. Lung en Blossoms. Daarnaast schreef componist Morgan Kibby de originele score, terwijl Spike Fearn zelf ook muzikaal bij de film betrokken is.

Finding Emily is lichtvoetig zonder helemaal oppervlakkig te worden. Het is een film over romantiek, maar ook over projectie, ambitie, privacy en de behoefte om gezien te worden zoals je werkelijk bent. Owen wil de mysterieuze Emily vinden, terwijl Emily Raine denkt dat ze hem volledig kan doorgronden. Ondertussen krijgen beide personages steeds meer reden om hun eigen overtuigingen opnieuw te bekijken.

Met Finding Emily bewijst Alicia MacDonald dat de klassieke Britse romcom nog altijd ruimte heeft voor nieuwe ideeën. Het resultaat is een vrolijke, muzikale en soms heerlijk ongemakkelijke romantische komedie over mensen die proberen uit te zoeken wat liefde nu eigenlijk betekent. Of, zoals Freud het formuleert: een tijdelijke staat van psychose.