Eden

Tijdens het Toronto International Film Festival op 7 september ging Eden in première, Ron Howards historische survivalthriller over het beruchte Floreana-mysterie uit de jaren '30. Howard, die vaker ware gebeurtenissen verfilmde, richt zijn blik op een kleine groep Europeanen die het vasteland ontvlucht na de Eerste Wereldoorlog. Ze zoeken vrijheid en een nieuw begin op een paradijselijk eiland in de Galápagos, maar ontdekken dat de grootste uitdaging niet het klimaat of de natuur is, maar de mensen zelf.

Het verhaal begint met de aankomst van Friedrich Ritter (Jude Law) en Dore Strauch (Vanessa Kirby). Hun brieven naar Duitsland tonen een intellectuele koorts: Ritter gelooft dat een nieuw begin alleen mogelijk is door totale ontkoppeling van de beschaving, terwijl Dore zowel partner als proefpersoon lijkt in dit radicale experiment. 

De fragiele orde verandert wanneer Heinz Wittmer (Daniel Brühl) en zijn vrouw Margret (Sydney Sweeney) arriveren. Hun motivatie is eenvoudig: overleven en hun zieke zoon stabiliteit bieden. De flamboyante komst van barones Eloise de Wagner-Bosquet (Ana de Armas), vergezeld door haar minnaars, veroorzaakt de meeste opschudding. Ze beweegt zich over het eiland alsof het al van haar is en verkondigt plannen voor "Hacienda Paradiso". Haar charme en berekening leiden tot provocaties en wantrouwen.

Het ensemble is indrukwekkend: Law speelt Ritter met idealisme en groeiend ongeduld, Kirby geeft Dore kwetsbaarheid, Brühl en Sweeney brengen spanning en menselijkheid, en De Armas maakt van de barones een gevaarlijk fascinerende figuur.

De cinematografie van Mathias Herndl legt het vulkaanlandschap en de oceaan vast in contrast met de claustrofobie van de hutten. De mooie soundtrack van Hans Zimmer voegt een subtiele dreiging toe.

De kracht van Eden zit in de geleidelijke afbrokkeling van hoop. Personages komen om zichzelf opnieuw uit te vinden, maar honger, eenzaamheid en wedijver maken hun dromen broos. Het eiland lijkt steeds kleiner te worden naarmate de spanningen oplopen. Eden is een gedurfde toevoeging aan Howards oeuvre: visueel overtuigend, psychologisch rijk en thematisch onontkoombaar.